Τόσα πολλά να γίνουν, σε τόσο λίγο χρόνο…

Σύμφωνα με μελέτες που πραγματοποιήθηκαν την δεκαετία του 60, οι ρυθμοί της τεχνολογικής εξέλιξης εκείνης της περιόδου, θα μας επέτρεπαν το αργότερο μέχρι τα τέλη των 80’ς, να μειώσουμε τις ώρες εργασίας μας στις 20 ανά εβδομάδα και τις εβδομάδες στις 32 ανά έτος. Οι νέες ανακαλύψεις, τα νέα εργαλεία παραγωγής και οι συνεχώς αναπτυσσόμενες γνώσεις θα μπορούσαν να αυξήσουν τόσο την παραγωγικότητα μας, ώστε με πολύ λιγότερες ώρες εργασίας, η παραγωγικότητα θα αύξανε ώστε η καθημερινότητα μας θα γινόταν αισθητά ευκολότερη.

Η σημερινή πραγματικότητα όμως, κάθε άλλο παρά επιβεβαιώνει το παραπάνω. Ενώ οι δυνατότητες υπάρχουν, ο ανταγωνισμός και το κυνήγι του κέρδους, μας αναγκάζουν να εργαζόμαστε παραπάνω, για ίση ή και μικρότερη αμοιβή.

Σήμερα, η τεχνολογία στερεί σε πολλούς από εμάς την αίσθηση του προσωπικού χρόνου μια και το γραφείο έχει την δυνατότητα “να σε ακολουθεί παντού”. Καλούμαστε να ανταποκριθούμε σε πολλαπλούς ρόλους, με αποτελεσματικότητα και συνέπεια. Η πίεση που δέχεται το εργατικό κόστος της κάθε επιχείρησης σε συνδυασμό με την πίεση που μεταφέρουν στον καθένα μας τα 3000 περίπου διαφημιστικά μηνύματα που δεχόμαστε καθημερινά, μας αναγκάζουν να θέλουμε να κάνουμε τα πάντα για την “επιτυχία”.

Δυστυχώς όμως, η μέρα έχει μόνο 24 ώρες!

Ο χρόνος, ως μέγεθος, έχει δύο ανελαστικά χαρακτηριστικά τα οποία οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και να αποδεχτούμε:

1. Έχει συγκεκριμένο μέγεθος.

2. Κινείται πάντα προς τα εμπρός.

Υπάρχουν (και θα υπάρχουν) πάντα 24 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα και 365 (ή το πολύ 366) ανά έτος. Αυτός ο περιορισμός μεγέθους, είναι και το όριο που έτσι κι αλλιώς υπάρχει και ορίζει τις δυνατότητες δράσης μας. Δεν μπορούμε ούτε να προσθέσουμε, ούτε και να αφαιρέσουμε χρόνο από το παρελθόν ή το μέλλον. Δεν έχουμε παρά να αναγνωρίσουμε αυτή την πραγματικότητα, να την αποδεχτούμε και να δράσουμε μέσα στα όρια που εκείνη βάζει.

Αυτή λοιπόν η σκληρή πραγματικότητα, χρόνου και περιβάλλοντος, έχει την δική της αλήθεια. Ότι κι αν εμείς επιθυμούμε, πάντα τα πράγματα που θέλουμε να κάνουμε, θα είναι περισσότερα από τον χρόνο που έχουμε στην διάθεση μας για να τα πραγματοποιήσουμε. Οι τεχνολογία και οι ρυθμοί της καθημερινότητας συντελούν στην αναπαραγωγή αυτής της αλήθειας. Δεν είναι μόνο ο χρόνος που περνάμε στον χώρο της εργασίας μας, αλλά και ο χρόνος που δαπανάμε για να οργανώσουμε (ίσως από το σπίτι) την επόμενη μέρα, απαντώντας σε emails που αφήσαμε πίσω, ο χρόνος που δαπανάμε για τα ψώνια, για την φροντίδα του σπιτιού, για τις σχέσεις μας, για την αυτοβελτίωση μας, για τον σχεδιασμό των βημάτων του άμεσου ή μακρινού μέλλοντος μας, για…, για…, για… Καλά θα κάνουμε λοιπόν να αποδεχτούμε πως όλα δεν γίνονται!

Τι γίνεται όμως;

Η επιτυχία, σε ότι αφορά την διεκπεραίωση με τον καλύτερο τρόπο της καθημερινότητας μας και της θετικής εξέλιξης των εργασιακών μας ζητημάτων, τουλάχιστον σε ότι αφορά τον χρόνο, δεν βρίσκεται στον άνθρωπο “λάστιχο”, αλλά στον άνθρωπο “Βούδα”, σε αυτόν δηλαδή που έχει αναπτυγμένη την ικανότητα εστίασης. Εστιάζω, σημαίνει επιλέγω ποια είναι τα ιδιαίτερα σημαντικά ζητήματα με τα οποία θα πρέπει οπωσδήποτε να ασχοληθώ. Ποια είναι αυτά που είτε λόγο προσωπικότητας, είτε λόγο περιβάλλοντος θα έχουν την μεγαλύτερη επίπτωση στις επιδιώξεις μου αν δεν πραγματοποιηθούν;

Το κριτήριο, είναι η αποτελεσματικότητα. Εστιάζω σε αυτή και ποργανώνω τον χρόνο και την δράση μου ανάλογα.

Μέσα από την Coaching διαδικασία, ο πελάτης (Coachee), μπορεί να οργανώσει την εβδομάδα του με τέτοιον τρόπο που να βάζει πρώτα τις αξίες του, τις ενέργειες που θα τον φέρουν πλησιέστερα στους στόχους του, τους στόχους που θα υλοποιήσουν το όραμά του.

Όταν το θέμα είναι ο χρόνος, μου αρέσει πάντα να χρησιμοποιώ την ιστορία του καθηγητή φιλοσοφίας και των μαθητών του:

Ο καθηγητής πήρε στα χέρια του ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει στην αρχή με μικρές πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία.

Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλες ρώτησε:

Είναι γεμάτο το βάζο;

Και οι μαθητές απάντησαν:
– Ναι είναι γεμάτο.

Αυτός χαμογέλασε και χωρίς να μιλήσει, πήρε από την τσάντα του μερικά μικρά βότσαλα και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βότσαλα κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών.

Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε:
– Είναι γεμάτο το βάζο;

Και οι μαθητές απάντησαν:
– Ναι είναι γεμάτο.

Αυτός χαμογέλασε πάλι και χωρίς να μιλήσει, πήρε στα χέρια του λίγη άμμο και άρχισε να την αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά που υπήρχαν ανάμεσα στις πέτρες και στα βότσαλα.

Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε:
– Είναι γεμάτο το βάζο;

Οι μαθητές δίστασαν για λίγο, αλλά απάντησαν:
– Ναι είναι γεμάτο.

Αυτός χαμογέλασε πάλι και χωρίς να μιλήσει πήρε δύο μπουκάλια μπίρες, τις άνοιξε και άρχισε να τις αδειάζει μέσα στο βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλο το υπόλοιπο κενό του βάζου.

Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε:
– Είναι γεμάτο το βάζο;

Οι μαθητές αυτή τη φορά γέλασαν και είπαν:
– Ναι, είναι γεμάτο.

Αν βρεις ποιες είναι οι δικές σου πέτρες, ποια είναι τα βότσαλα και ποια είναι η άμμος, πάντα θα έχεις χώρο, χρόνο για δύο μπυρίτσες…

Βασίλης Θωίδης

Sales Consultant

Small Business Coach

Leave a Reply